Nieuwe Site | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

Het begon dus allemaal op 28 November om 8 smorgens. Ik lag nog in bed en ik zou me even omdraaien omdat ik zo’n last had van mijn heup,ik draai me om en voel ineens iets lopen echt raar gevoel was dat,ik probeerde het op te houden maar dat wou niet dus ik was niet aan het plassen *bloos* dus moest het wel vruchtwater zijn. Ik ben uit bed gestapt om te kijken wat er nu aan de hand was,gelijk maar een kraamverbandje gepakt en die erin gelegd dan kon ik het mooi opvangen. Heb de VK gebeld en die was hier rond 10 uur,en die bevestige idd dat het vruchtwater was maar ja dat kon je ook wel ruiken hihi. Ze zei dat het nu binnen 24 uur moest gebeuren want anders zou ik alsnog naar het ZH moeten. Ze zei dat savonds de VK weer zou komen die het van haar zou overnemen. Smiddags nog maar even op bed gegaan maar daar kwam ook niet zoveel van haha,had toch al wat last van mijn buik die zeurde beetje menstruatie achtig gevoel en mijn rug werkte ook niet mee daar had ik ook al last van. Dus eigenlijk niet veel meer geslapen toen er maar uit gegaan en wat achter de computer gezeten en beneden wat gezeten. En ja het gezeur in mijn buik en rug gingen gewoon door. Savonds is de VK weer geweest en die zei ik bel sowieso het ZH even om te vertellen hoe en wat en als er vannacht niks gebeurd dan moet je sowieso nog naar het ZH. De Gyn zei dus dat we ons dan om 8 uur moesten melden daar. Ik had sowieso al meer last onderin in mijn rug dus er was wel wat gaande maar kon het allemaal nog wel aan,moest soms wel even anders gaan zitten zodat ik mijn rug wat ontlastte. En ja op dat moment hoop je dat je het ZH niet gaat halen maar ja dat weet je natuurlijk nooit. Ik lag savonds kwart voor 11 op bed en het zeurde steeds wat meer in mijn rug en buik. Van slapen is er toen eigenlijk niet veel meer gekomen,ik heb geklokt tot het 1 uur was en toen mijn mannetje maar wakker gemaakt en gezegd dat het toch wel om de 5 min kwam steeds die pijn. Hoefde toen nog niet te puffen maar blies wel steeds wat de pijn weg. We hebben toen nog een uur geklokt en toen maar even de VK gebeld,die is gekomen en constateerde op dat moment dat ik ong 4 cm ontsluiting had dus er gebeurde wel iets van binnen. Vanaf dat moment werden dus eigenlijk de rug weeen wel steeds heviger ik moest echt puffen en mijn mannetje moest mijn rug gaan masseren want het voelde niet echt lekker meer. Paar uur later is de VK weer geweest en constateerde toen dat ik 5 cm had dus weer 1tje verder. Ze heeft toen wel gezegd als het nu niet gaat door zetten moet je er toch rekening mee houden dat je naar het ZH moet. Nou ja de wekker hadden we gezet en die ging en heb me toen maar klaar gemaakt voor het ZH kleren aan en af en toe even puffen en oh die rug weeen vreselijk. Tegen half 8 zijn we de bus (mijn moeder was er namelijk) ingestapt en naar het ZH gereden. Daar waren we mooi op tijd en ik werd naar een kamer gebracht. Daar werd ik aan de apperatuur gelegd om te kijken hoe sterk mijn eigen weeen waren. Die waren natuurlijk niet sterk genoeg dus ja toch aan het infuus. En oh wat vervelend als ze steeds langs komen om dat infuus omhoog te doen grr grr! Op een gegeven moment zag ik het ook niet even meer zitten en moest huilen die rug weeen deden mij zo’n pijn dat ik het niet meer zag zitten. Gelukkig zei mijn moeder Rianne kom op koppie erbij en puffen hihi ze deed zelfs gezellig mee. Ze is wel een paar keer geweest om dat ding op te voeren. En had op een gegeven moment bijna geen rust meer tussen de weeen zitten en die rug weeen die werden alleen maar pijnlijker. Oh ja trouwens toen ze ging voelen hoeveel cm ik had kwam ze tot de conclusie dat er nog een vlies om zijn hoofdje zat hmm ok dus ik had waarschijnlijk een hoge vliesscheur gehad. Dus ja ze moest de vliezen nog breken (dit was allemaal voor het infuus nog hoor) nou je wil niet weten wat voor Tsunami dat werd echt er zijn daar nog nooit volgens mij zoveel bedmatjes door gegaan en we hadden dat thuis niet eens gered met wat we hier hadden. Maar ik zal even kort maar krachtig worden. Er gebeurde nog veel meer natuurlijk maar dan word het zo’n lang verhaal. De Gyn kwam om half 1 ongeveer en zei dat het misschien beter was om een Keizersnee te doen aangezien ik dus bleef steken op 5 cm en ons mannetje wou niet verder indalen en mijn bekken was te smal we konden het nog wel even aanzien maar waarschijnlijk zou dat niks uitmaken. Op dat moment denk je ok is goed doe die Keizersnee maar,maar eenmaal onderweg kwamen de tranen. De ruggenprik moest 6a7 keer omdat die steeds verkeerd zat grr gelukkig kon ik me concentreren op de weeen zodat ik niet veel merkte van wat er achter mij gebeurde. En op 29 November om 13.40 uur was daar eindelijk onze zoon Lukas Teake (Teake is de naam van mijn schoonvader die is overleden)

Dit was dan eindelijk mijn verhaal. De rest is niet zo belangrijk. De foto’s van het begin zullen hopelijk snel volgen.

Veel liefs